Alumni Interviews 3: “Crossing The Bosphorus And Arriving At Çapa Via Hagia Sophia Every Day Made Me Feel Like I'm In A Very Valuable Place.”
Published Date: 2 April 2022
50 views
2 April 2022
50
Alumni Interviews 3: “Crossing The Bosphorus And Arriving At Çapa Via Hagia Sophia Every Day Made Me Feel Like I'm In A Very Valuable Place.”

Having been a student at Istanbul University for a total of 15 years and graduated from our undergraduate, master and doctoral programs, Dr. Adnan APTİ told Zeynep Nur NASIR about his adventure as a student and Istanbul University.

Değerli hocam, ilk önce sizi tanıyarak başlayabilir miyiz? Memleketiniz, mezuniyetiz, şu anki işiniz nedir?
1983 yılında Batı Trakya’nın Gümülcine şehrinin dağlık bölgesinde, Bulgaristan sınırına yakın köylerden birinde dünyaya geldim. İlkokulu da aynı köyde okudum. Daha sonra ortaokul ve lise için Bursa’da akrabalarımın yanında eğitime devam ettim. 2001 yılında İstanbul Üniversitesi Fizyoterapi bölümüne kaydımı yaptırdım. Daha sonra yüksek lisans ve doktora şeklinde İstanbul Üniversitesi’nde öğrencilik hayatıma devam ettim. 15 yıllık bir zamanı oluşturuyor. O süre içerisinde de yine bizim gibi burada yurtdışından gelmiş eğitim gören farklı öğrencilerle çeşitli vesilelerle bir araya geldik. İstanbul Valiliği yabancı öğrenci meclisi vardı. İstanbul Üniversitesi’nde böyle bir kulüp demeyelim de yabancı öğrencilerin kalabalık olduğu sosyal organizasyonların içerisinde bulunuyordum. Şimdi bu yapıyla daha da organize bir şekilde üniversitenin bunu sahiplenmiş olduğunu görüyoruz; bu da çok gurur verici bir şey.

Hocam ilkokuldan sonra Bursa’ya geçtiniz ortaöğretim için. Bursa’ya geçişiniz nasıl oldu? Nasıl memleketinizi bırakma kararı aldınız? Neden Bursa? Oradaki akrabalar vesilesiyle mi Türkiye’de okumaya karar verdiniz?
Yani bizim böyle bir yönelimimiz vardı zaten. Akrabalarımız hatta aynı zamanda evimiz de vardı Bursa’da. Bizim için bir alternatifti, çünkü köy yerinde ortaokul ve lise yoktu. Sonuçta bir yer değişikliği yapmak gerekecekti. Ya bunu Yunanistan içerisinde yapacaktık ya da Türkiye’ye yapacaktık. Dilini daha iyi bildiğimiz, kendimizi anavatanda hissedeceğimiz bir yere gelmeyi tercih ettik. Yani sebebi buydu.

2001 yılında fizyoterapi bölümünü seçtim dediniz. Bu standart bir sınavla mı oldu?
YÖS sınavıyla oldu.

Sadece İstanbul Üniversitesi’nin YÖS sınavına mı girdiniz yoksa merkezi bir YÖS sınavı mı vardı o dönemde?
Merkezi YÖS sınavıydı. O zaman fizyoterapi bölümü sadece altı üniversitede vardı. Hepsi devlet üniversiteleriydi. İstanbul’da sadece bir üniversitede vardı. Benim de abim İstanbul Üniversitesi eczacılık fakültesinde okuyordu. Hem beraber devam etmek istedik hem bir de İstanbul hayali malum herkeste olur. O yüzden İstanbul Üniversitesi oldu. Önce İstanbul hedefi daha sonra İstanbul Üniversitesi oldu daha doğrusu.

İstanbul daha öncelikliydi fizyoterapi okumaktan, öyle mi?
Yani ikisi eş denebilir ama İstanbul belki biraz daha ağırlıklı olabilir.

Sizi uluslararası öğrenci kategorisine dâhil ediyoruz ama aslında “Batı Trakya Türkü” olarak biraz daha farklısınız uluslararası öğrencilerden. Zaten bir soydaşlık var, bu dile, kültüre aşinasınız. Bunun avantajını yaşadınız mı? Ya da uluslararası öğrenci olmanın dezavantajını yaşadınız mı eğitim hayatınız boyunca?
Tamamıyla avantajını yaşadığımızı söyleyebilirim. Biraz önceki sorunuzda da “neden Türkiye’ye geldiniz” derken burada Batı Trakya’dan gelecek Türk soylulara tanınan avantajları da değerlendirmiş oluyorduk. YÖS sınavı bunlardan bir tanesiydi. Ana dilde eğitim bunlardan bir tanesiydi. Kendi kültüründe, milletinde eğitim görmek de bunlardan bir tanesi oldu.

Ana dilde eğitim demişken ilkokul eğitiminizi Türkçe mi aldınız yoksa Yunanca mı?
Türkçe eğitim yaptık. Ortaokul ve lise düzeyinde Türkçe eğitim veren okullarımız da halen var Batı Trakya’da, ben öğrenci iken de vardı. Ancak günümüzde ise sadece birer tane okulumuz var bu şekilde ortaokul ve lise düzeyinde. Bunun dışında bir alternatif yoktu. Bunun devamında bir üniversite ile devam etmek lazımdı. İyi bir üniversite eğitimi için de daha iyi bir ortaöğrenim görmek iyi olacaktı. Bunu göz önünde bulundurarak biraz da Bursa’yı tercih etmiş oluyorduk.

Yaşadığınız şehirde Türkçe eğitim müfredatı Türk toplumu tarafından mı oluşturuluyordu? Yoksa Yunan devletinin oluşturduğu bir müfredatı mı takip ediyordunuz?
Bu müfredat sanırım ortak belirleniyordu. Yunan devleti buna müsaade ediyor. Türk dilinde eğitim veren okullar hala bu şekilde. Belirli dersler Yunanca okutulur, tarih gibi coğrafya gibi Yunan dili gibi. Onun haricinde matematik, geometri, fizik, fen bilimleri gibi temel konular Türk dilinde okutulmakta bu okullarda.

İstanbul’a ilk gelişiniz nasıl bir intiba bıraktı sizde? Şimdi artık İstanbullu oldunuz, şu anda nasıl bir intiba var?
İstanbullu olduk mu bilemiyorum ama İstanbul’a öğrenci olarak gelmeden bir yıl önce bir de İstanbul’u tanımaya gelmiştim. O zaman da büyüleyiciydi, öğrenci olarak geldiğimde de öyleydi. Üsküdar’a yerleşmiştik. Üsküdar’dan sabah vapurla Eminönü’ne, sonra tramvayla Çapa’ya gidiyorduk. Burada İstanbul’un kalbinde bulunuyorduk diyebilirim. Her gün sabah ve akşam İstanbul Boğazı’nı geçmek, martıları seyretmek, Kız Kulesi’ni görmek, sonra bütün o tarihi dokusuyla, ihtişamıyla Ayasofya’dan, Sultanahmet’ten, Beyazıt’tan geçip bu tarihi yapıların içerisinde, turistlerin içerisinde olmak bana her zaman çok değerli bir yerde olduğumu hissettirmiştir. Olmam gereken yerde olduğumu hissettirmiştir. Beş yıl bu şekilde çok keyifli geçmişti daha sonra biraz yorucu olmaya başlayınca Çapa’ya taşınmıştım.

Batı Trakya Türkleri Dayanışma Derneği’nde aktif görevlerde bulundunuz. Halen dernek çalışmalarına devam ediyor musunuz? Bize biraz dernekten bahsedebilir misiniz?
Evet, Batı Trakya Türkleri Dayanışma Derneği 75 yıllık bir kuruluş. Şu anda 12 şubesiyle 2 spor kulübüyle faaliyet gösteren büyük bir dernek. Batı Trakyalıların birliği, beraberliği ve sorunlarıyla ilgilenen en önemli güzide kurumlarımızdan biridir. Ben de bu derneğin genel merkezinde, İstanbul’da görev yapma fırsatını bulmuş birisiyim, hala da bu derneğin aktif olarak yönetimindeyim.

Bu dernek daha ziyade Türkiye’deki Batı Trakyalı Türklerinin sorunlarıyla mı ilgileniyor yoksa Yunanistan’daki Türklerle mi?
Aslında bütün dünyadaki Batı Trakyalıların. Nerede bir Batı Trakyalı nefes alıyorsa onun ihtiyaçlarına ses getiren bir dernektir. Türkiye’de de olur, Yunanistan’da da olur, Amerika’da da olur, dünyanın başka bir yerinde de olur. Kendine bunu misyon edinmiş bir dernektir.

Hocam İstanbul Üniversitesi’nde hem lisans, hem yüksek lisans, hem doktora eğitimi aldınız. Yani en kıdemli mezunlarımızdan biri sayılırsınız. Yaklaşık 15 senenizi İstanbul Üniversitesi’nde geçirdiniz. İleride Batı Trakya’dan geleceklere bir tavsiyeniz, paylaşmak istediğiniz bir anınız var mı? Bu yolculuğa değdi mi?
Aslında anı çoktur da keşke detaylı düşünseydim. Şu anda aklıma gelmiyor. Ben kendimi sosyal bir öğrenci olarak niteliyorum. Zaman zaman okulunu ihmal edecek kadar sosyal olabilmiş birisiyim. Ama bundan hiç pişman değilim. İstanbul gibi bir yerde sosyal olabilmek, bu da çok değerli bir şeyler katıyor insana. İstanbul Üniversitesi de aslında buna zemin sunan bir üniversite. Tesisleri, yapısı yani Anadolu Yakası dışında Avrupa Yakası’nda nereye gitseniz İstanbul Üniversitesi çatısı bulabiliyorsunuz. Sarıyer’e gitseniz sahildeki sosyal tesislerini bulacaksınız. Beyazıt’a gelseniz zaten Beyazıt’ın kalbini oluşturuyor. Bir Süleymaniye ve İstanbul Üniversitesi vardır burada. Daha sonra Avcılar’a gidiyorsunuz, Bakırköy’e gidiyorsunuz. Bunların içinde çeşitli sosyal ve sportif faaliyetleri yapmaya imkân veren büyük bir kurum. Bunu değerlendirdiğimizi düşünüyorum. Burada eğitim görmeye devam eden arkadaşlara da bunu öneriyorum. İstanbul Üniversitesi’ni ve İstanbul’un imkânlarını değerlendirmeli.

Hocam genelde sosyal olmakla akademik olarak başarılı olmak çakışıyor gibi görünür. Bu durumu yaşadınız mı? Sosyal olmanın akademik hayatınıza olumsuz yönde tesir ettiği ya da her ikisini dengelemekte zorlandığınız oldu mu?
Tabi ki oldu. Bunu daha çok doktora döneminde hissetmiştim. Sosyal hayattan oldukça uzaklaşmayı gerektirecek bir çalışma yükü oluşturuyor, böyle bir yapısı var. Ama neyse ki çok uzun sürmüyor. Yani birkaç yıl bu şekilde bu. Yani değer bence böyle bir çalışmaya. Zaten iş yaşamı da insanı sonra sosyal yaşamdan belirli ölçüde uzaklaştırıyor. Sabah 8’de kalkıp işe gidip akşama kadar çalışan bir dünyadayız biz. Her yerde böyle. Artık hafta sonunuzu değerlendirmeyi düşünüyorsunuz. Ama öğrencilik daha fazla fırsatın olduğu yer. Bir derse girmeyeceğim dediğinizde gitmeyebiliyorsunuz. Bunu sürekli yapmadığınız müddetçe herhalde önemli bir sorun olmuyordur. Bunlar da çok değerli zamanlar. Mesela bugün yarım gün işe gitmesem de Sultanahmet’te bir çay içsem, boğazı seyretsem derseniz çok olağan bir şey değil ama sabahki derse gitmeyip bunu yapabilirsiniz. Öyle bir fırsatı var öğrenciliğin.

Teşekkür ederim hocam. Bu arada merakımdan soruyorum, aslında röportajın dâhilinde değil. Türkçeniz çok güzel. Bunu Batı Trakya Türkü olmaya mı borçlusunuz yoksa sonradan kendi ilginiz dâhilinde mi bu kadar iyi oldu?
Aslında bizim Batı Trakya’da bir şivemiz vardır. Benim de biraz çabam var. Hala özellikle bir esnafla karşılaştığımda göçmen misin diye hemen sorulur. Bir yerde bir şeyler kaçırıyoruz. Hala devrik cümle kurarım ben. Mesela bizde soru kipleri cümlenin sonunda olur, bazen cümlenin ortasında ona yer verebiliyoruz. Böyle cümleler kurabiliyoruz. Bizde şive çok çeşitlidir. Batı Trakya küçük bir yerdir. Bazen 5-6 kilometrelik mesafede şivede inanılmaz bir değişiklik olur fakat kendi ilgimin de etkili olduğunu söyleyebilirim.

Çok teşekkür ederiz vakit ayırdığınız için.

Röportaj: Zeynep Nur NASIR